Beernem

19-05-11

Oriëntaalse dansen tvv MPIGO De Bevertjes

Op zaterdag Hugette%201.jpg21 om 19u30 en zondag 22 mei om 15 uur zal de Dansschool Yasmina oriëntaalse dansen voorstellen tvv MPIGO De Bevertjes. Dit gaat door in OC De Kleine Beer en een ticket kost 10 euro. Iedereen is welkom.

We laten Jasmina even aan het woord :

"Van jongs af heb ik altijd de behoefte gevoeld om mijn expressie te uiten door lichaamsbeweging . Hoe het komt, weet ik niet, maar het zit diep in mij ingebakken . Zo een vijftig jaar geleden zat ik al in een turnclub waar de grondbeginselen van de lichaamsbeheersing mij grondig werden aangeleerd . Steeds zoeken om deze of een andere techniek onder de knie te krijgen, was en is voor mij een passie. Al vlug ontdekte ik dat er iets ontbrak …. “ Muziek!”…  Muziek beluisteren, muziek beoefenen in de vorm van dans . Dat was het waar ik al zo lang van in mijn prille jeugd naar op zoek was . Zonder het te beseffen, het moet als het ware in mijn onderbewustzijn zijn gebeurd . 

Wekelijks, en dit zes jaar lang volgde ik klassieke dans, zonder de grondoefeningen van het turnen uit het oog te verliezen . Omstreeks 1963 kwam er een rustige periode wat dansen betreft . Het huisgezin eiste mij helemaal op met de opvoeding van de kinderen . Rond 1973 werd het tijd om mijn lichamelijke conditie weer wat op te krikken . Ruim vijf jaar lang werd mij wekelijks “ yoga” aangeleerd . Indische muziek in de praktijk brengen, streven om door lichamelijke en geestelijke methoden tot een hoger bewustzijn te komen, door middel van concentratie en ademtechnieken. 

Bezeten door dans en muziek ging ik op een mooie zomeravond in een college kijken en luisteren naar Afrikaanse dansers . We noteren het jaar 1978 . De muziek, het ritme, de danscultuur en die uitzonderlijke expressie ontroerden me. Prompt liet ik me inschrijven om de lessen “ Afrikaanse dans” te volgen, ongeveer 6 jaar.

De lerares stopte met lesgeven omdat zij zwanger was . Wat nu? Het gekende zwarte gat overviel me, gelukkig niet voor lang tot. Een medeleerling van de Afrikaanse les belde me dat zij een nieuwe dans uit Tunesië had aangeleerd . Huguette, zou Huguette niet zijn als zij daar niet was op ingegaan . Die dame bracht de oriëntaalse dans naar Brugge. Het is intussen 1983 en de lessen draaien op volle toeren. “Dat is het! Dit is alles bijeen in één dans gegoten”, dacht ik zo. Bij gekende docenten in Egypte, Marokko, Brussel en Gent liet ik mij vervolmaken. Tien jaar later, in 1993, voelde ik me zelfzeker genoeg om zelf les te geven. Deze danscultuur doorgeven is mijn grootste passie, maar daar komt heel wat bij kijken. Ik heb stage gevolgd bij SALWA (Belgie)  en  bij Shahrazad (Duitsland) om mij verder te vervolmaken. De aanbreng en toevoer van Oriëntaalse muziek is het eerste: mijn voorraad Oriëntaalse muziek wordt steeds groter en is inmiddels uitgegroeid tot een flinke bibliotheek. Alert blijven en nog steeds op zoek zijn naar nieuwe muziek is de boodschap.

Op de tweede plaats komt de uitwerking van de choreografie: dit is veruit het moeilijkste en vraagt veel creativiteit.   De afzonderlijke bewegingen van het lichaam mogen ook niet vergeten worden: dat vergt meer dan één uur voorbereiding voor één uur les! Oriëntaalse dans zit niet alleen in de kledij of de mooie outfit, het hoort erbij, maar dat is niet het voornaamste. Het zit veel dieper. De dans als geheel, de isolatietechnieken van verschillende bewegingen en ritmeveranderingen, het gevoel dat we ons lichaam beheersen, het is zo moeilijk te verwoorden en ieder van ons voelt dit op zijn eigen manier . Buitenstaanders zien ons dansen en weten niet hoe gelukkig wij ons voelen bij de Oriëntaalse dans. Wij dansen, de kijker aanschouwt en geniet. Zo hebben we er allemaal iets aan, meer moet dat niet zijn .

Dat was het, dat is het, dat is het gebleven en dat zal het altijd blijven, zolang ik dansen kan . 

Dansen is mijn leven".

16:25 Gepost door Reginald in Cultuur, Vrije tijd | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.