Beernem

08-04-11

Meester Coucke uit Sint-Joris werd 80 jaar

We zijn heel blij dat we de gelegenheid kregen Meester Coucke een interview af te nemen, vandaar dat we het hier even opnemen.

Wie bij meester Emiel Coucke in de Kerkstraat 7 binnenvalt, wordt er ontvangen op een Bourgondische manier. Een fles rode wijn staat er klaar en goed gevulde toastjes zorgen voor een aangename afwisseling bij het gesprek, terwijl op de achtergrond flarden klassieke muziek de bezoeker in een aangename stemming weten te brengen. Onze vrolijke gesprekspartner kent zijn wereld.

meester.jpg

Dat meester Coucke groene vingers heeft, bemerken we als hij ons meetroont naar zijn kleurrijk, smetteloos onderhouden tuintje. Achteraan bevindt zich een met een hekje afgemaakte ruimte, waar het in een avondzonnetje heerlijk toeven moet zijn, tussen de talrijke flessen streekbieren. “Ik kom eigenlijk van Eernegem”, start meester Coucke zijn verhaal. “Ik heb mijn vrouw Lea Bruggeman hier leren kennen. Lea gaf hier les in Sint-Joris en als jonge leerkracht kreeg ik hier mijn eerste opdracht. Mijn opleiding genoot ik in de onderwijzersschool in Torhout, waar het er zeer streng aan toe ging. Ik ben eigenlijk afkomstig van een echte onderwijzersfamilie, want op zeker moment stonden mijn vader, mijn nonkel en mijn nichten in het onderwijs. Langs de kant van mijn moeder was het al even slecht. Vanaf het kleuteronderwijs tot in de hogere afdelingen, waren maar liefst 26 leden van onze familie actief in het onderwijs en tot overmaat van ramp trouwde ik met een onderwijzers”, lacht de olijke meester Coucke, die meegeeft dat er toen nog eens deftig kon gelachen worden bij familiesamenkomsten, terwijl het er nu allemaal heel serieuzer aan toegaat.

Evolutie

Meester Coucke heeft een ganse evolutie doorgemaakt. “Inderdaad”, beaamt meester Coucke. “Ik heb het zien evolueren van de bank met de inktpot en de pen, de leie en de griffel tussen de buizenstoven met kolen, naar mazoutkachels en radiatoren. Voor het digitaal tijdperk was ik te vroeg weg. Wel heb ik de opgang en het verval van de moderne wiskunde meegemaakt. De klassieke wiskunde was mijn inziens veel beter. Vraag nu maar eens aan de jongeren een doodeenvoudig vraagstukje op te lossen met de regel van drie. Ze kunnen dat niet meer. Om een deling uit te voeren, grijpen ze naar hun rekenmachientje. Dat is toch een wrede evolutie geweest”, stelt meester Coucke vast. Meester Coucke startte zijn loopbaan in september 1954 en stopte ermee in september 1986. “Ik begon als gewone leerkracht onder meester Degruytter. Na negen jaar dienst werd ik schoolhoofd met een klas. Na de fusie tussen de jongens- en meisjesschool werd ik schoolhoofd benoemd, dan zonder klas. Dan kon ik enkel nog eens inspringen als er iemand ziek uitviel. Dat deed ik vree geiren, vertelt meester Coucke, die de overgang naar de gemengde school als één van de hoogtepunten in zijn loopbaan beschouwt.

Schoolstrijd

Meester Coucke is zijn loopbaan gestart in het midden van de schoolstrijd. “Naast onze jongensschool bestond aan de overkant van het kanaal nog de gemeenteschool”, herinnert meester Coucke zich nog levendig. “Mijnheer Goormachtig was toen daar schoolhoofd. Na tijd en boterham is alles in kannen en kruiken gevallen. Op een gegeven ogenblik was er nog slechts één leerling over, waarna de gemeenteschool van het toneel verdween. Het mooiste dat ik heb meegemaakt, is het feit dat een kind drie keer zijn zesde studiejaar moest herdoen en dat het achteraf gelukkig was, dat het zijn naam kon schrijven. Dat noem ik het hoogtepunt in mijn loopbaan. Nu is dat een zeer gelukkige man geworden. Het zit niet in zijn hoofd, maar in zijn handen. Een harde werker, die als hij me tegenkomt me steevast aanklampt”, lacht meester Coucke, die zijn leerlingen leerde spelen met een bal. “Toen ik hier aankwam speelden de kinderen nooit met een bal, maar ze hielden zich bezig met domme spelletjes. Toen heb ik hen aangewakkerd om zich in twee groepen te verdelen en met een bal te spelen. Als ik ze nu nog tegenkom, herinneren ze zich niet dat ik aan hun oren trok, maar dat ik hen heb leren spelen met een bal. Ze verlangden naar de vrijdagnamiddag, want om 15 uur mochten ze dan de bal uithalen. Zo’n klein detail is hen altijd bijgebleven”.

Welkommeester2.jpg

Meester Coucke woont nog altijd vlak naast de school. “Ik vind het fantastisch dat ik nog steeds wordt gevraagd bij feestjes. De verhouding met de huidige leerkrachten is en blijft uitstekend. Het doet me deugd dat ik nog altijd welgekomen ben”, aldus meester Coucke, die al vijftig jaar aan een stuk elke vrijdagavond ging schieten met een handboog. Mijn vader was ook al een verwoede schutter. Ik heb het met de paplepel meegekregen”, vertelt meester Coucke, die twee jaar geleden zich nog een nieuwe koersfiets aanschafte. “Als het mooi weer is, ga ik rijden. Met de wielertoeristen van Sint-Joris wil ik niet meerijden, want ik wil ze niet belachelijk maken”, buldert meester Coucke, die over het onderwijs nog kwijt wil, dat hij er de eerste dag van zijn loopbaan met hart en ziel instapte. “Ik moet daarin eerlijk zijn, mijn laatste dag ben ik er met hart en ziel uitgestapt. Ik heb niet gezegd het is nu gedaan, neen, zelfs de verbouwing van de huidige school heb ik volledig meegemaakt. Mijn opvolgers zijn echte sloebers”, lacht meester Coucke, die een met photoshop bijgewerkte foto van zichzelf toont en tevens foto’s uithaalt vanuit zijn militaire dienst, die hij gedurende negentien maanden uitoefende in Keulen. “In Brasschaat kreeg ik de opdracht naar Keulen te trekken om les te geven aan analfabeten. Toen ik daar aankwam waren het allemaal bureaucraten die er werkten. Op de vraag wat ik er kwam doen, zei ik dat ik les moest geven aan analfabeten en kreeg meteen een job als persoonlijke steward van de hoogste in bevel”, haalt meester Coucke enkele herinneringen op.

 

 

Meester Emiel Coucke Privé:

            Geboren op 30 maart 1931

-         Weduwnaar van Lea Bruggeman

-         Vader van Ann en Marijke

-         Grootvader van Charlotte, Isabel, Griet en Jan

-         Woont in de Kerkstraat 7 te Sint-Joris

 

22:15 Gepost door Reginald in Algemeen, Vrije tijd | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Beste Miel,
Ik vind hier uw curriculum op mijn PC. Waar is de tijd dat we aan de opleiding KRO begonnen in Brasschaat. Herinnert gij u nog Paul Peetermans? Ik bezit nog altijd een mooie foto van u. Ge hebt een mooie carriere gemaakt in het onderwijs; ik ben in het leger gebleven en ben gepensioneerd seder oktober 1978.
Een hartelijk groet.
Noël
Vina Bovypark,9,9000 Gent
Tf. 09/222 91 86

Gepost door: Noel Ostyn | 10-03-14

Beste Noël,
Ik zal Uw boodschap doorgeven aan Miel,
Mvg
Reginald (Webmaster)

Gepost door: Reginald | 11-03-14

De commentaren zijn gesloten.