Beernem

24-06-10

Een oorlogsverhaal uit Oedelem

Naar aanleiding van de vele herdenkingen in verband met het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog wilden Mariette Streuve en Maurits Vanpoucke uit de Beernemstraat 63 ook even hun verhaal kwijt en dat zeventig jaar na datum. Hun hoeve werd toen door het oprukkende Duitse leger gebombardeerd. Een Belgische soldaat uit Sint-Andries stierf op hun erf.

oorlog1Op 28 mei 1940, juist de datum van de capitulatie van het Belgisch leger, dat toen een achttiendaagse veldtocht achter de rug had, werd de hoeve van Raf Vanpoucke door de Duitsers gebombardeerd. “Raf’s zoon, Maurits, ondertussen al 78 jaar oud, was toen een knaap van acht jaar en herinnert zich nog heel levendig deze oorlogsdaad. “Enkele van de terugtrekkende Beligsche troepen hadden hier hun tenten opgeslagen en heel wat oorlogsmateriaal stond op ons erf opgesteld. Wellicht zullen de Duitsers daar weet van gehad hebben, want plots vielen er zomaar drie bommen op ons erf. Een Belgische soldaat, een jongen uit Sint-Andries stierf onder de bommen. In ons huis waren we met zo’n acht personen aan het schuilen. Ikzelf was onder de naaimachine gekropen. Vier meter verder viel één van de bommen op een koeienstal, waarbij meteen drie van onze vier koeien omkwamen. Hiermee hadden we geen inkomen meer. Voor onze familie was dat al een drama, maar het ergste moest nog komen”, vertelt Maurits Vanpoucke, nog altijd geëmotioneerd.

Drama

Het gezin dat zich schuil hield heeft enorm veel geluk gehad. “Inderdaad”, zegt Maurits Vanpoucke. “Door de luchtdruk sprongen alle deuren uit hun hengsels en een grote stofwolk ontstond. Mijn grootvader August, was toen 76 jaar en woonde hier iets verder op. Men hield hem tegen, want hij wou komen kijken. Toen hij toch hier op ons erf geraakte, was de man erg aangedaan. ’s Avonds kreeg hij een hartinfarct en overleed in zijn woning. Dat was voor onze familie een nog grotere drama”, aldus Maurits, die later trouwde met Mariette Streuve uit ’t Zwarte Veld. “Ja ik was toen nog maar vijf jaar, maar die oorlogsjaren hebben ook bij mij een grote indruk gemaakt”, aldus Mariette. “Voor mij waren dat mijn eerste dode mensen die ik gezien heb”, herinnert Maurits zich nog goed. Zulke zaken vergeet men nooit meer. Recht over ons huis was er een café, waar een grote kelder met gewelven was uitgebouwd. Nadien sliepen we meestal in die kelder”, aldus Maurits, die nog altijd heel goed beseft hoeveel geluk de rest van de familie gehad heeft.

17:30 Gepost door Reginald in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.