Beernem

Clara Roels en Honoré Mortier uit de Sijselestraat 102 in Oedelem vierden in aanwezigheid van familieleden hun 65-jarig huwelijksjubileum. Burgemeester Johan De Rycke en het schepencollege kwamen de jubilarissen feliciteren. Honoré is geboren op 10 april 1916, terwijl Clara voor het eerst van zich liet horen op 22 juli 1922. De jongelui leerden elkaar kennen tijdens de kermisdagen in Moerkerke en na hun huwelijk betrokken ze de ouderlijke woning op Oedelemberg. Honoré was militair in de kazerne van Sijsele, terwijl Clara zich over haar huishouden ontfermde. De jubilarissen zetten vijf kinderen op de wereld en tellen thans als dertien kleinkinderen, achttien achterkleinkinderen en twee achter-achterkleinkinderen.

In het rusthuis Mariawende, waar ze genieten van hun oude dag, werd het huwelijksjubileum gevierd van Bertha Devriese en Gerardus Bruneel. Burgemeester Johan De Rycke en het schepencollege hielden eraan de jubilarissen te feliciteren.

Zowel Bertha, die het levenslicht aanschouwde op 23 maart 1924 als Gerardus, geboren op 5 november 1920 zijn afkomstig van Wingene. “We hebben twee zoons en twee kleindochters”, vertelt Berha. “Mijn man heeft altijd aan de spoorwegen gewerkt, terwijl ik me als huisvrouw veel bezig hield met naaien en breien. We hebben lange tijd in Hertsberge gewoond, om daarna te verhuizen naar Beernem, meer bepaald in De Duine, maar sinds vorig jaar vertoeven we in het rusthuis Mariawende”, vertelt Bertha.

Foto : Bertha Devriese en Gerardus Bruneel, samen met hun zoons.

Caroline Landuyt en Germain Roose, uit de Oude Putstraat 12 in Oedelem, vierden onlangs hun vijftigjarig huwelijk. Burgemeester Johan De Rycke en het ganse schepencollege kwamen de jubilarissen feliciteren. Het echtpaar telt twee zonen, Marc en Jan.

Caroline Landuyt werd geboren op 27 januari 1936, terwijl Germain Roose zijn eerste kreetjes liet horen op 17 september 1934. De jongelingen leerden elkaar beter kennen op de rupsbaan tijdens Oedelemkermis. “Ik was er samen met haar nicht”, lacht Germain. “Toen ik Caroline zag, was ik verkocht. Mijn legerdienst deed ik in Lüdenscheid, waar ik afzwaaide als sergeant bij de ambulancedienst. Mijn grootste hobby is wellicht de paardensport geweest”, aldus Germain, die gedurende een drietal jaren koerscommissaris was. “Ik heb ook nog renpaarden gehad, maar daar bleef het niet bij. Ik heb hier in Oedelem de judoclub helpen oprichten en was ook actief in het verenigingsleven. Daarnaast was ik lid van een carnavalsvereniging, de Oedelemse Smoelentrekkers. Ik heb ook nog een tijdje kanaries en fazanten gekweekt. Professioneel ging ik aan de slag als aannemer van schilderwerken”, vertelt Germain, die nog gedurende elf jaar les gaf. Thans vindt hij soelaas in het onderhoud van zijn grote tuin.

Kunst

Bij de jubilarissen is kunst nooit ver weg. “Neen”, beaamt Caroline Landuyt. “Sinds een jaar ben ik naar de schildersschool getrokken en leer er de knepen van het schildersvak. Het liefst kopieer ik de impressionisten. Mijn ganse leven heb ik een winkel-drogisterij in Oedelem open gehouden. De winkel was eerst gevestigd in de Sijselestraat en we verhuisden later naar de Bruggestraat”, vertelt Caroline Landuyt. Zoon Marc, was onlangs te zien in een aflevering van Aspe, terwijl Jan gebeten is door geschiedenis. Als amateur-historicus is hij vooral gespecialiseerd in de Slag van Moerbrugge en oogste met zijn tentoonstellingen zowel in de Valkaart als in ’t Schepenhuys, heel wat belangstelling en succes.

Het is een traditie dat de familie Bauwens van de Meubelfabriek Bauwens de verdienstelijke personeelsleden huldigt. Markant feit is dat er zovele werknemers al jarenlang actief zijn in het bedrijf. Zo werden personeelsleden gehuldigd voor 30, 35 en 40 jaar dienst.

Het verhaal van de groep Bauwens start in 1935 toen vader Gaston Bauwens een klein bedrijfje oprichtte voor scheer- en badkamerkastjes. Terwijl hijzelf de kasten in elkaar stak, hield zijn vrouw zich bezig met de afwerking ervan. Toen de Tweede Wereldoorlog uitbrak, waren er vijf personeelsleden aan het werk, die er dag en nacht aan de slag waren. Na de oorlog werden eet- en slaapkamers in productie genomen. Met de komst van zoon Jan Bauwens kreeg de groep een industrieel karakter en groeide het personeelsbestand aan tot tachtig werklieden in 1951. Vandaag de dag worden 310 personen te werk gesteld en is de firma gegroeid tot een modern productiehuis voorzien van alle moderne technische installaties om de kwaliteitsproducten op de markt te brengen. Het bedrijf is goed gelegen aan de autostrade, want een derde van de productie is bestemd voor de Franse markt. In de loop der jaren kreeg het bedrijf af te rekenen met concurrentie van de Oostbloklanden, maar heeft de storm met goed gevolg doorstaan. Thans wordt het hoofd geboden aan lage loonlanden, zoals China en wordt al enkele jaren werk gemaakt van zowel eiken meubels als moderne meubelen.

Personeelsleden

Gaston Bauwens vindt het een eer voor de firma dat zoveel personeelsleden een dergelijke staat van trouwe dienst kunnen voorleggen. “Er is er zelfs één die 50 jaar dienst heeft, maar die heeft men vergeten”, lacht Gaston Bauwens, waarna dochter Annick, haar vader een fles wisky overhandigde, om te tonen dat men hem niet heeft vergeten. “Het is een ideale gelegenheid om ons personeel te bedanken voor hetgeen ze gedaan hebben voor de firma. Ik hou eraan hun jarenlange samenwerking in de bloemetjes te zetten. Jullie worden door de directie niet vergeten en erg gewaardeerd voor het bijdragen van jullie steentje. Diegenen die willen kunnen nog doorgaan tot vijftig jaar”, aldus een lachende bedrijfsleider Gaston Bauwens.

Voor dertig jaar dienst werden Marleen De Backer, Fernand De Cock, Jean-Pierre Desmedt, Carina Martens, Franky Becue, Guido David, Patrick De Backer, Danny De Groote, Katrien Dhaeze, Gilbert Verbeke, Rudy De Busschere, Pio Roets, Claudine Hooft en Carine Lippens gehuldigd.

Adelin Gevaert, Daniël Gobert, Christiaan Himpens, Idris Onraedt, Ludien Van Parijs, Annie De Grande, Hendrik De Jaegher, Ariël De Muynck, Dirk Mortier, Norbert Van Parys, Walter Biebauw, Dirk De Wispelaere en Patrick De Vlaeminck hebben er 35 jaar opzitten.

Robert Lambert, Gilberte Persijn, Roland Van Hollebeke, Noël Steelant, André Van Haverbeke, Jacques Taghon en Erik Brengman werken al veertig jaar voor de familie Bauwens.

Vermits er niemand zich geroepen voelt om een prijsje te schenken, zal ik maar zelf nog een boek : "Schriften van Driekoningen", wegschenken aan de winnaar van deze tweede fotoprijskamp. De prijskamp bestaat uit twee delen:

1. Zoek de locatie van de foto en mail me deze door
2. Hoeveel juiste antwoorden zullen er bij mij binnenkomen tegen 31 december 2007 om 24 uur.Veel succes gewenst. Uitslag op 5 januari 2008.

Waar blijven de middenstanders om ook een prijsje te schenken voor een derde prijskamp???
De milde schenkers zullen met hun naam en eventueel logo hier worden vermeld.

In HLN van 22 november verscheen een artikel over burenprotest tegen varkenskwekerij, waarin Groen! beweert dat de uitbaters van het desbetreffende bedrijf niet alleen laks zijn bij de uitbating, maar ook nonchalant omspringen met de milieuwetten. In hetzelfde artikel staat dat het gemeentebestuur besliste het hinderlijke bedrijf een vergunning van één jaar te geven. Hierop reageerde het gemeentebestuur met een persartikel, dat hieronder wordt mee gegeven.

"Het is goed dat mensen opkomen voor hun rechten. In milieudossiers zijn daarvoor wettelijke procedures vastgelegd. Ook in het dossier betreffende de varkenskwekerij in de Sijselestraat 59 volgt het gemeentebestuur correct deze wettelijke procedure. Een aantal buren hebben hun terechte bekommernis en hun grieven geuit in een bezwaarschrift. De vraag is of Groen! deze buren helpt met allerlei ongegronde insinuaties en totaal foutieve informatie over de wetgeving terzake zoals in het krantenartikel naar voor komt.

De gemeente Beernem heeft GEEN vergunning verleend zoals er geschreven wordt. De wetgeving voorziet ook GEEN afstandsregel tot de woonzone voor de verlenging van de vergunning van een bestaand bedrijf waarbij de mestproductie niet toeneemt.

Precies omwille van de hinder die dergelijke bedrijf in een buurt veroorzaakt, heeft het gemeentebestuur enige tijd terug gunstig advies verleend voor de overplaatsing ervan naar de Danegemstraat. In vol agrarisch gebied zou de bouw van een nieuwe stal, met de meest moderne milieutechnieken, op ruime afstand van het woongebied, en landschappelijk ingekleed met een groenscherm van 15 m breed, het probleem van de buurt hebben opgelost. Eén buur en ook Groen! hebben daartegen alle bezwaarprocedures uitgeput. Alle bezwaren tot bij de minister, werden verworpen en ongegrond verklaard. Het laatste redmiddel, de Raad van State, houdt de overplaatsing van het bedrijf naar de Danegemstraat voorlopig nog tegen. Daarom heeft het gemeentebestuur aan de provincie geadviseerd om de milieuvergunning in de Sijselestraat, dat hier al meer dan 30 jaar gevestigd is, slechts met één jaar te verlengen. Hopelijk is de uitspraak van de Raad van State tegen dan gekend. De beslissing terzake ligt in de handen van Bestendige Deputatie van de provincie.

De goed menende landbouwer verdient dit niet. Hopelijk wordt in de toekomst wat meer gezond verstand getoond en eerlijke berichtgeving verspreid.

Namens het voltallige schepencollege,

De familie Werrebrouck uit de Antwerpse Kempen vond met behulp van de Beernemse toeristische dienst de hoeve terug waar voorvader Franciscus Werrebrouck werkte en woonde. De 38 afstammelingen brachten er een bezoek, maar zijn nog op zoek naar de gouden medaille, die pachter Fraciscus in het stadhuis van Brugge ontving voor de ontwikkeling van een speciale methode om onvruchtbare gronden economisch rendabel te maken.

Op de vraag waarom Johannes Werrebrouck, de kleinzoon van Franciscus in mei 1854 naar het Antwerpse ’s Gravenwezel verhuisde, hebben de afstammelingen nooit kunnen achterhalen. “In de bevolkingsregisters werd hij echter met Werrebroeck ingeschreven, zodat wij sindsdien eigenlijk met een verkeerde familienaam door het leven gaan”, legt Vik Werrebroeck uit. “Toch blijven we nazaten van de gekende Franciscus Werrebrouck. Hij was verantwoordelijk voor de ontginning van het Bulskampveld. Voor zijn speciale methode voor het economisch rendabel maken van onvruchtbare gronden ontving hij van de vice-president van de Société d’Agriculture de la Seine uit Parijs, een gouden medaille en dit zo’n tweehonderd jaar geleden. Dit familie-erfstuk is echter spoorloos. Misschien zijn er nog afstammelingen uit het Brugse die er meer over weten”, aldus Vik Werrebroeck.

Hoeve

De hoeve beter bekend onder de naam Reigerlo werd bekend tijdens de mysterieuze moordzaken in Beernem, want niemand minder dan de vermoorde Hector De Zutter woonde er. “We wisten niet eens dat deze hoeve nog bestond”, aldus een emotionele Vic Werrebroeck. “Het is wel een emotioneel moment om hier te komen temidden van de landerijen en bossen die onze voorvader ontgonnen heeft en aangeplant. Zijn methode is beschreven in het Jaarboek 1971 van de heemkundige kring Bos en Beverveld. We danken vooral Eddy Van De Walle van de toeristische dienst en de familie Dobbelaere, de huidige bewoners van Reigerlo”, besluit Vik Werrebroeck, die na de uitstap de ganse groep op sleeptouw nam naar het restaurant Bulskampveld in het Provinciaal Domein, waar gul geproefd werd van het Beernemse Berenbier.

Twee keer per jaar huldigt het Beernems gemeentebestuur de sportkampioenen uit Groot-Beernem. Deze keer was het de beurt aan de zomerkampioenen, die heel wat medailles verzamelden als Belgische en Provinciaal kampioen.

Schepen Jos Sypré was dan ook gelukkig met de medailleoogst door de vele kampioenen bijeen gesprokkeld. “Vandaag reiken we maar liefst 43 medailles uit”, opent Jos Sypré zijn toespraak, waarna hij vooral de aandacht wil trekken op de goedkeuring van het Sportbeleidsplan. “Het sportbeleidsplan heeft tot doel zoveel als mogelijk mensen te laten sporten en de inwoners aan te zetten tot een gezonde levensstijl. Bij deze nodig ik iedere sportvereniging uit om vrijdag het bijzonder ambitieuze plan, waarbij we oog hebben voor alle leeftijdscategorieën mee goed te keuren. Diezelfde avond wordt er tevens een tipje opgelicht van het komende subsidiereglement voor de sportverenigingen. Vanuit de brede bevraging die we in Beernem deden, blijkt dat er een enorme drop out is van jongeren boven de 15 jaar.

Door het met tal van initiatieven terug motiveren van die jongeren, door het ruimer ondersteunen van sportverenigingen, het stimuleren van gediplomeerde trainers, het verbeteren van de sporttoegankelijkheid, het verlagen van de sportdrempel en door het aanpassen van en vernieuwen van sportinfrastructuren trachten we hierbij het tij te keren”, aldus de schepen.

Kampioenen

De kampioenen die een zilveren medaille ontvangen zijn diegenen die Belgisch of Vlaams kampioen werden. Zo werd Georges De Soete Belgisch kampioen in de marathon. Marc Huyghe werd Vlaams kampioen bij het hamerslingeren. Stefaan Devacht werd Belgisch kampioen bij het blankboogschieten. In het dansen was er zilver voor de Belgische en Vlaamse kampioenen, Melissa Teirlinck en Axana Cleenwerck. Bij de motorcrossers werd Kenny Martens Belgisch kampioen. Leon Sagaert en Danny Kint kroonden zich tot Vlaams kampioen. Zilver was ook voor Belgisch Kampioen piste wielrenner Giel-Jan Engelrelst. Bij de zwemmers was er zilver voor Belgisch Militair kampioen Charlotte Vanhooren, Belgische kampioen Delphine Jaques, Dries Demeulenaere, Robin Bouchier en Norbert Dhooghe. In diverse disciplines werden bronzen medailles uitgereikt aan Lien Lannoo, Henric Devenyns, Georgette Knockaert, Dirk Sierens, Hanne Vanpoucke, Christian Lambert, Johan Valcke, Hannes Vandermoere, Catherine De Prijck, Ann Stevens, Frederic Coens, Floris De Visch, Eline Dobbelaere, Aurelie Claeys, Michiel De Clerck, Marianne Stevens, Ines Claeys, Kobe De Clerck, Raphaëlle Lansen, Eddy Rooms, Famke Vandierendonck, Tiffanie Maertens, Bert Peters, Mahtieu Deman, Annelies Schoutteet, Bert Cornu, Jolien Dobbelaere en Joren Keereman. Gouden medailles zijn weggelegd voor diegenen die Europees of Wereldkampioen worden. Voorlopig blijft het wachten op deze kampioenen.

De boogschutters die tijdens de winter hun boog spannen in café De Sportvrienden in de Stationsstraat huldigen elk seizoen hun nieuwe Sire. Deze keer viel de eer te beurt aan Bart Injon, die met een welgemikt schot de hoofdvogel afschoot.

De Beernemse boogschutters schieten het ganse jaar door met de boog. Tijdens de zomermaanden wordt op de staande wip geschoten in de schaduw van het kasteel Drie Koningen, terwijl vanaf de maand september uitgeweken wordt naar café De Sportvrienden. Daar proberen de schutters op de liggende wip de hoofdvogel af te schieten. De vereniging telt zo’n veertigtal schutters, die elke week zich komen ontspannen onder vrienden. “De boog kan niet altijd gespannen staan”, lacht Bertje Vermeire, die één van de bestuursleden is van de club. “Voor de Sireschieting ging het er opnieuw spannend aan toe. Er waren al zeven ronden voorbij toen bij de achtste ronde Bart Injon de hoofdgaai afschoot”.

Hobby

Bart Injon is wellicht één van de jongste schutters van de groep. Deze schutter is vooral gekend als voetbalspeler bij Excelsior Beernem. Daar speelt hij ook al jaren mee. Daarnaast is hij ook actief in het Beernems carnavalgebeuren, waar hij als lid van de Beernemse carnavalgroep wat kleur brengt tijdens de carnavaldagen. “Ik heb me ook aangesloten als boogschutter, mede door enkele familieleden, zoals Adrien Verbeke, die hier jarenlang lid was. Wellicht heb ik door hem de smaak te pakken gekregen. Het is een mooie hobby, dat je kunt uitvoeren tot op latere leeftijd. Boogschieten vormt een mooi alternatief om na de voetbalsport mee door te gaan”, weet Bart Injon.